هوشنگ رحمتی

اقتصــاد ایــران گرفتــار دولتهــا و انحصارطلبــی اقتصــادی آنهاســت و حتــی چندیــن بــار تغییــر روش حکومــتداری طــی 100 ســال گذشــته نیــز تفــاوت چندانــی در ایــن نــگاه ایجــاد نکرده اســت. اقتصــاد ایــران بــه صــورت ســنتی در انحصـار دولتهـا بـوده و هـر بـار تلاش بـرای تغییـر ایـن فضـا نیـز بـه شکسـت منجــر شده اســت. همیــن انحصــار موجــب شــده تــا بدنــه ســنگین دولتــی و بروکراسـی کمرشـکن آن، فضـای اقتصـادی کشـور را از چالاکـی و تحـرک متناسـب بــا نیازهــای عمومــی یــک اقتصــاد رو بــه رشــد دور کنــد و بــه ســمت اقتصــادی رخوتزده پیش برد. اما چرا باید از اقتصاد دولتی نگران بود؟ تسـلط بیـش از انـدازه دولـت (دولتهـا) بـر اقتصـاد ایـران موجـب شـده تـا نـگاه انحصـاری جایگزیـن فضـای رقابتـی شـو و ایـن درحالـی اسـت کـه در همین دوره کشــورهای مختلــف جهــان بــرای دســتیابی بــه توســعه بیشــتر بــه ســمت ایجــاد رقابــت حرکــت کردنــد. از گــذر همیــن سیاســتها کشــور کره جنوبــی بــه جایــگاه ســتودنی کنونــی رســید، ژاپــن مســیر توســعه را پیمــود، ســنگاپور بــه هوشنگ رحمتی...